Spis treści

Rok Pański 1984

Budowa nowego kościoła pw. Matki Bożej Bolesnej

Na miejscu dawnej kaplicy znajduje się dziś kościół pod wezwaniem Matki Bożej Bolesnej. Historia tej świątyni rozpoczyna się w 1981 r., kiedy to wyda-no zgodę na jej budowę. Zgoda ta była poprzedzona stwierdzeniem Wydziału Kultury i Sztuki Urzędu Wojewódzkiego w Przemyślu z 2 X 1981 r., że kaplica nie jest zabytkiem. Projekt kościoła wykonał Andrzej Pawłowski z Przemyśla, a kuria biskupia 19 XII 1981 r. oficjalnie zezwoliła na budowę. W lipcu 1984 r. wylano fundamenty, a w sierpniu rozpoczęto murowanie ścian, które zakończono kilka miesięcy później. W roku następnym zalano strop, a 29 IX 1985 r. bp Tadeusz Błaszkiewicz dokonał poświęcenia kamienia węgielnego. Prace ciesielskie przy dachu ukończono 15 V 1986 r., a jeszcze tego samego roku położono instalację elektryczną oraz wykonano elewację wewnętrzną. Dnia 15 V 1988 r. bp Ignacy Tokarczuk dokonał poświęcenia kościoła. Niedługo potem zbudowano ołtarz główny, w którym umieszczono „Pietę”. Natomiast w ołtarzach bocznych znalazły miejsce dwa obrazy, po lewej obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa, a po prawej – Matki Bożej Łaskawej, który wcześniej znajdował się w ołtarzu głównym starej kaplicy. W roku 1989 wykonano polichromię, a w 1993 r. elewację zewnętrzną. Obecnie powierzchnia kościoła wynosi 520 m2, a kubatura 6000 m3.

/ aby powiększyć zdjęcie kliknij na nie/

Wnętrze kościoła Matki Bożej Bolesnej, widok współczesny. W głębi dwa obrazy z dawnej kaplicy, 2015 r. Obraz Matki Bożej Łaskawej namalowany na desce; znajdował się w ołtarzu głównym nie-istniejącej kaplicy. Obecnie – w kościele Matki Bożej Bolesnej. Obraz Jezusa Miłosiernego namalowany na desce; znajdował się w ołtarzu bocznym nieistniejącej kaplicy. Obecnie znajduje się w kościele Matki Bożej Bolesnej. Wota dziękczynne – głównie posrebrzane od-lewy serc oraz korale składane w podzięce za wysłuchanie modlitw. Do 1987 r. znajdowały się one w kościele św. Trójcy.
Wizerunki Matki Boskiej i św. Józefa na chorągwiach ufundowanych przez bractwa różańcowe. Ornaty przedsoborowe ze stułą, pochodzące jeszcze z XIX w. Być może najstarszy ufundowany był przez A. Stadnicką.